|
Navigation
» หน้าแรก
------------------------------
» ทำเนียบ นชท. รุ่นที่ 29
------------------------------
» รั้วม่วงขาว
------------------------------
» อาลัยเพื่อนผู้จากไป
------------------------------
» ธรรมแห่งชีวิต
------------------------------
» ระเบียบชมรมศิษย์เก่า นชท. 29
------------------------------
Forums-:-กระดานข่าว
» เวปบอร์ด
Members Zone
MTTS Network
|
|
ย่างกราย สู่ความสำเร็จ
ผู้คนจากทั่วสารทิศมากหน้าหลายตา นับหมื่นนับแสนคน
ต่างคนก็ต่างความคิด อยากเป็นโน่น เป็นนี่ แล้วแต่จะคิดกันไป
และนี่คือผู้คนนับหมื่นคนที่มีความคิดเหมือนกัน ต่างเพียรพยายามที่
จะก้าวเข้าสู่การเป็นช่างฝีมือทหาร แย่งกันซื้อ แย่งกันสมัคร ดูแล้ว
วุ่นวายจังเลย บ้างก็ฟิตซ้อมร่างกาย อ่านตำรา งานนี้พลาดไม่ได้
เลยนะ เพื่อความสำเร็จ และสมหวัง
ก้าวแรกด้วยความมั่นใจ ก้าวต่อไปเพื่อความอยู่รอด
มีใครเคยคิดบ้างมัยนะ ! ว่าจุดที่เราเข้ามาอยู่นี้
มันเป็นงัยบ้าง จะเหมือนบ้านเราหรือเปล่าเอ่ย
ที่จะทำอะไรก็ได้มั้ง...แต่เอ...เราเข้ามาเป็น
ทหารนี่นา ต้องมีระเบียบวินัยซิ! เห็นพี่ๆ
เขาสวมเครื่องแบบแล้วเท่ห์ดีนะ อีกเมื่อไหร่
นะถึงจะได้สวมเครื่องแบบกับเขาบ้าง อยาก
ให้ถึงวันนั้นไวๆจัง จะได้ใส่ไปอวดแม่...ที่นี่
เป็นโรงเรียนทหาร อย่างนั้นก็ต้องมีการฝึกสิ..
แล้วจะฝึกหนักมั้ยเอ่ย! อยากรู้แล้วซินะ
การฝึกเป็นงัยคงสนุกนะ แล้วการเรียนล่ะ
เขาเรียน เขาสอนกันยังงัยนะ เรียนด้วย
ฝึกด้วยมันคงจะแปลกดี ยี่งคิดยิ่งอยาก
เข้าเรียนแล้วซิ คงมีเพื่อนมากมาย ต่างคน
ต่างมาจากหลายถิ่นหลายภาษา อยากรู้จังเลยว่า
เพื่อนมาจากที่ไหนกันบ้าง มาไกลๆ ไม่คิดถึงพ่อแม่
บ้างหรือไง คงเหมือนเรามั้ง อยากเป็นทหารที่มี
วิชาช่างติดตัว จันทร์-ศุกร์ ก็ไปเรียน เสาร์-อาทิตย์
ก็ได้ไปเที่ยวแล้ว แค่นี้ก็สุขแล้วสำหรับชีวิตนี้
อย่าคิดมากเลยนะ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้วหล่ะ
จากวันนั้น...ถึงวันนี้
รุ่น ๒๙ ทุกชีวิต ยอมอุทิศฟันฝ่า
เพื่อได้ชื่อว่า สมญาลูกผู้ชาย
แกร่งดังเหล็กเพชร เด็ดกว่าเหล็กไหล
พวกเรานั้นไซร้ นักเรียนช่างฝีมือ
ช่างฝีมือทหาร ชำนาญด้านช่าง
ทำได้ทุกอย่าง โด่งดังเกรียงไกร
มีความยิ่งใหญ่ ในพื้นปฐพี
ทนทุกข์ทรมาน นมนานก็สามปี
เพราะว่าศักดิ์ศรี นักเรียนช่างฝีมือ
มีครูเคียงข้าง ไม่ห่างไปไหน
เราจะตามไป ไม่ให้คลาดสายตา
เหนื่อยนักมองครู เอ้า ! ครูยังอยู่
เราจึงต้องสู้ สู้ให้ยิบตา
พิธีประดับเครื่องหมาย ไหว้ครู เจิมตำรา และมอบเครื่องหมาย
ดูซิ! ทุกคนยิ้มแย้มกันจังเลย ดีใจกันมากเลย
ซินะ! ก็ใช่ซิก็จะได้เลื่อนชั้นปีแล้วนี่นา เหนื่อยมาทั้งปี
ไม่หวังได้งัย น้องๆ ปี ๑ จะได้สวมเครื่องแบบแล้วนะ
น้องๆ ปี ๒ ก็ได้เลื่อนมาอีกปี พี่ๆ ปี ๓ ก็จะได้ประดับ
เครื่องหมาย นักเรียนผู้บังคับบัญชา วันนี้ทุกคนมี
ความสุขมากเลย
รับน้อง
มันเริ่มต้น ณ ที่จุดนี้
จุดที่พี่ๆให้อะไรกับน้องๆ
ความในใจต่างๆระบายออกมา
น้องเหนื่อยนะพี่ๆ
ดูซิ! เล่นอะไรกันก็ไม่รู้
แกล้งเราสารพัดเลย
แล้วใครจะไปทานทนได้
พี่ๆบอกว่าน้องๆที่ผ่านพิธีนี้
ก็เหมือนเป็น นชท. ไปครึ่งตัวแล้ว
พวกเราจะรอ...รอวันนั้น
วันที่จะได้เป็น "นักเรียนช่างฝีมือทหาร"
อย่างเต็มภาคภูมิ
พิธีปิดภาคการฝึก สวมแหวนรุ่น รับเกียรติบัตรนักเรียนบังคับบัญชา
ตลอดเวลาอันยาวนาน
เริ่มจากก้าวแรกที่เข้าสู่รั้วม่วงขาว
มาจนถึงวันนี้วันที่เราทุกคนนับวัน
รอคอย ๖ เดือนเต็มเลยนะพวกเรา
คิดว่ามันมีค่าสำหรับพวกเรามาก
ที่สุดเลย.....ก็แหวนรุ่นงัย.....กว่า
พวกเราจะได้มันมาต้องใช้แรงกาย
แรงใจ ความอดทนต่อสู้กับอุปสรรค
มากมาย เสียเหงื่อทุกหยาดหยด
เพื่อแลกสิ่งนี้มา พวกเราพยายาม
มากเลยนะ เพื่อให้ได้เป็น นชท. ที่
เต็มภาคภูมิเสียที่ จะมีใครบ้าง
ไหมหนอจะรู้ว่าแหวนวงนี้มีค่า
มากเพียงใด เก็บรักษาไว้นะพวก
|
|
|
|
